GORINCHEM – De frijwilligers fan 'e archeologyske wurkgroep fan Gorcum hienen juster harren hannen fol oan it sykjen nei stikken glês, skerven en stokken yn 'e grutte modderbrij dy't út 'e beerput op 'e Kazerneplein kaam. Mei grutte soarch waarden alle fynsten foarsichtich út 'e modder helle.
""It is as gripe," seit Martin Veen wylst er in lyts stikje glês-yn-lead derút hellet. Syn fingers binne bedutsen mei in dikke laach smoargens dy't stadich oplost as de objekten skjinmakke wurde. In frijwilliger dy't in saneamde salvepot opgraaft, smyt de grûn fan it objekt yn in grutte kontener. De modder wurdt letter troch in sieve smiten; sadat minuskule objekten net ferlern geane. Alle fynsten wurde fuortendaliks nei har ûntdekking feilich steld. Se ferdwine net allinich fan it plak; se wurde ek tydlik bewarre. Hout, lear en glês wurde yn wetter bewarre om te foarkommen dat se útdroegje. Oare materialen moatte droech bewarre wurde.
"Mar it is net genôch om hout en lear yn wetter te setten. Uteinlik moat dit organyske materiaal sûnder wetter bewarre wurde. Nim bygelyks dizze houten kantspoel. Dy wurdt yn in bad mei spiritus pleatst. Dizze stof lûkt wetter derút. De spiritus wurdt konstant ferfarske oant der gjin wetter mear yn 'e spiritus sit. De spoel wurdt dan yn aceton pleatst. Uteinlik hat er fierdere behanneling nedich en dan wurdt er bewarre," seit Veen. "In ferlykbere konservearringsmetoade is it friezedroegjen fan it objekt. Dit wurdt dien mei in spesjale masine. Omdat dizze technyk frij djoer is, binne der mar in pear plakken yn Nederlân dêr't it tapast wurde kin. Bygelyks, de Ryksmuseum oer sa'n apparaat. It museum hat yn it ferline wat fynsten meinommen út 'e Lokkige Hoeke oan 'e gong. It skjinmeitsjen en beskriuwen fan 'e objekten kostet in soad tiid. Wy sille hjir de kommende seis moannen mei dwaande wêze," seit Veen.
De ynwenner fan Dordrecht
22 augustus 1997
troch Anja Broeken