Een en ander over de Gor­kum­sche schut­ten­gil­den en hun Doelen

Sjitgilden ûntstienen yn Nederlân fan 'e ein fan 'e 12e iuw ôf^e en begjinnend 13^e iuw, earst as boargerlike bruorskippen foar oarlochsfiering en letter as sosjale en gemeentlike ferienings. Yn Gorinchem wiene der trije gilden: it Gilde fan Sint-Joris (krúsbôge), it Gilde fan Sint-Sebastiaan (langebôge), en it Gilde fan Sint-Kristoffer (hânbôge). Dizze gilden droegen elk har eigen wapen, kleuren en klean, en hienen in dúdlike hiërargy en seremoniële tradysjes, ynklusyf it jierlikse "sjitten fan 'e papegaai". Leden wiene ferplichte om yn fredestiid de wacht te rinnen en te tsjinjen yn 'e stedswacht, en om yn oarlochstiid militêre tsjinst te ferfoljen. Se genoaten wichtige privileezjes, lykas finansjele kompensaasje, fiskrjochten, frijstelling fan ûntslachfergoeding en beskerming yn gefal fan ferwûning. Se hienen ek har eigen alter yn 'e tsjerke mei har eigen fikaris.